Advent

Zondag 2 december staan er vier kaarsen op tafel. Tot Kerst steekt iedere week een kind een kaars aan. Is er nog een vijfde kaars? Voor we dat ontdekken, krijgen de kaarsen op de zondagen 2, 9, 16 en 23 december ieder een zwart lontje, omdat zij vlam vatten.

We leven die weken in verwachting van de komst van het Kind dat vrede belooft. Terwijl er iedere zondag een extra kaars wordt aangestoken, wordt het buiten donkerder en donkerder….het licht dimt, de duisternis neemt toe.

Het lijkt het wereldnieuws wel, voor zover dat nog is te vertrouwen. Want een kritische vraag wordt in het ene land beantwoord met het intrekken van de accreditatie. In een ander land met de gevangenis. In een volgend land – ja ook in de EU! – met de dood. En ondertussen zitten de sociale media vol manipulerende trollen.
Wat doet dat met het volksvertrouwen? We geloven (het) niet meer!
Het licht dimt, de duisternis neemt toe….
En dan zijn daar de voorspelbare en ook voorstelbare stemmen, die de hoofdvraag stellen: als God een God van liefde is, waarom dan zoveel ellende in de wereld?

Wil de mens dan een God als Supermens? Van boven als een dictator regerend, willekeurig verdelend en heersend? De mens hangend aan touwtjes, gelijk een marionettenpop? Of willen wij een God die afdaalt? Een God die zichzelf naar beneden haalt, uitmunt in gewoonheid en medemenselijkheid?

In 1969 schreef Eli Asser (als joodse jongen Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog ontvlucht, zijn ouders vertrouwden het hier niet meer) het liedje: ‘…as je mekaar niet meer vertrouwen kan, waar blijf je dan, zo is het toch meneer? As je mekaar niet meer vertrouwen kan, dan blijf je nergens meer!’ Toen vanzelfsprekend! Nu?
Nu horen we de radiocommercial: “Vertrouwen is goed, het [reclamesubject] is beter….”
Vertrouwen degradeert. Staat in onze tijd op een tweede plaats, of nóg lager. En dat terwijl geloven juist een zaak van vertrouwen is! Vertrouwen in een God die tot je komt. En als je vertrouwen leert, ebben angsten weg. Dan ontstaat er ruimte en ruimte geeft vrijheid.
De vraag van Advent is: kunnen en durven wij de God van de Bijbel te vertrouwen? We zijn in verwachting van iets wat helemaal niet zo bijzonder is. Het gaat om een jonge vrouw. Eigenlijk nog een meisje. Een zwanger tienermeisje, een tienerzwangerschap. Het zal blijken dat haar Kind een aardje naar zijn vaartje heeft. Dat kun je straks aan hem zien. Let maar op het leven dat hij gaat leiden. Een leven dat geworteld zal zijn in een onbeschaamd en onbeschadigd vertrouwen.
Wist u dat de woorden vertrouwen en geloven in het (nieuwtestamentische) Grieks één en hetzelfde woord kennen? Pisteuo: vertrouwen is geloven, geloven is vertrouwen.

Advent: het licht dimt, de duisternis neemt toe. Maar wij geloven dat het Kind het Licht zal zijn en dat de duisternis zich uiteindelijk gedwongen ziet zich terug te trekken. Dat geeft Licht aan vertrouwen!

Ds. Cor Baljeu

Geplaatst in nieuws