Meditatie maandag 23 maart

Meditatie maandag 23 maart

Exodus 6, 26 – 7, 13

Toen hij bij de brandende bramenstruik zijn opdracht kreeg liet Mozes vijfmaal weerstand horen: ‘laat een ander toch uw volk bevrijden, ik stotter!’ Na de vijfde keer lijkt God boos te zijn: ‘wie heeft de mens een mond gegeven? Wie anders dan ik, de Heer? Ga nu, ik zal bij je zijn als je moet spreken en je de woorden in de mond leggen!’ (4, 10 – 12).

Hij ontmoet Aäron. Samen gaan ze naar de farao: ‘Laat mijn volk gaan!’ (5, 1).

Mozes’ weerzin heeft gelijk: de farao luistert niet. Sterker nog, het werk wordt voor het slavenvolk zwaarder als gevolg van dit verzoek.

Nogmaals horen we Mozes klagen: ‘…ik kom zo moeilijk uit mijn woorden, de farao zal niet naar mij luisteren’ (6, 30). Het zal voorlopig zijn laatste ego-diskwalificatie zijn. Hij hoort: ‘…jij zal als een god zijn, en je broer als een profeet!’ (7, 1). En dan die vreemde zin: ‘Ik zal ervoor zorgen dat de farao hardnekkig weigert…’ (7, 3), ‘Ik zal het hart van de farao verharden…’ vertaalt de Herziene Statenvertaling. En dan volgen de tien plagen.

Als eerste verandert het water van de Nijl in bloed. De economie van farao’s Egypte krijgt een forse klap, want de Nijl was en is de economische levensslagader van Egypte.

Ook rondom de plaag van het coronavirus horen we hoe de wereldeconomie lijdt: verliescijfers en dalende beurskoersen. De berichten hierover verdwijnen richting het weerbericht, altijd het laatste nieuws, volksgezondheid blijkt toch belangrijker.

Maar dat verharden van het hart… herkennen wij dat? Zijn het de winstcijfers van de wereldeconomie die onze ogen doen glinsteren, maar ons hart verharden? Dat we ten koste van de Schepping alles eruit halen wat erin zit? Ondertussen schudt de bodem van Groningen, verwarmt de aarde en slinken de wouden, die ook de longen van de Schepping worden genoemd. Over dit laatste zei bioloog Rob Wallace in de Groene Amsterdammer deze week: ‘als oerbossen en millennia oude ecosystemen moeten wijken voor geïndustrialiseerde landbouw en handel in wilde dieren exponentieel toeneemt, zullen de ziekteverwekkers die door de ecologie van het woud onder controle werden gehouden vrijkomen en de hele wereld bedreigen.’ Is er nog bemoedigend nieuws?

In hetzelfde artikel las ik dat de stikstofwolken boven China zijn verdwenen.

De lucht klaart op!

Tot morgen! Cor Baljeu

Getagd met