Meditatie woensdag 8 juli

Meditatie woensdag 8 juli

Bloeien

Bloom where you are planted. Deze tekst op een simpele koelkastmagneet hoort al tientallen jaren bij mijn favoriete wijsheden. Hij verhuist trouw met mij mee naar verschillende werkplekken waar ik altijd een plekje voor hem vind op of in de buurt van mijn bureau. Nu hangt hij thuis, op de verwarming in mijn werkkamer.

Hij gaat al die jaren niet zomaar met mij mee omdat ik het een mooie tekst vind. De tekst raakt me ook. Het spoort me aan om er te zíjn in lastige of verdrietige tijden. Tijden waarin ik het liefst weg zou kruipen, een poosje kopje ondergaan om later als alles is opgelost weer vrolijk op te duiken. Dan hoef ik maar naar dit plaatje te kijken om mezelf tot de orde te roepen: ‘Bloei waar je bent geplant.’ Ook al heb ik de plek niet altijd zelf uitgekozen, vind ik de grond niet altijd even geschikt om te bloeien en zijn mijn bloemen niet zoals ik ze graag wil hebben. Maar bloei! In alle situaties is het beter om, hoe bang en voorzichtig ook, proberen te bloeien dan om de handen op de oren te leggen en de ogen angstvallig dicht te houden, mezelf onttrekkend aan de werkelijkheid.

Op de middelbare school was ik een dagdromer. Ik verveelde me stierlijk en ik vond school gruwelijk saai. Het liefst zat ik aan het raam dromerig naar buiten te kijken. Ik zag dan jonge moeders met een kinderwagen boodschappen doen en dan droomde ik dat ik daar liep…Wat een vrijheid! Bij het roepen van mijn naam schrok ik weer terug de saaie werkelijkheid van het schoolleven in. Lichamelijk zat ik in de schoolbanken, maar geestelijk was ik ver weg. Wat als ik in die jaren deze roep al had gehoord? Als ik op school had gebloeid in plaats van dagdromend mezelf verstoppen?

Het wil trouwens niet zeggen dat je eindeloos tegen beter weten in moet doorgaan… Als bloeien niet (meer) lukt, is het tijd om de bakens te verzetten. Dan is verandering op zijn plaats, hoe pijnlijk dat misschien ook is. Maar iedereen weet, en daar hoef je geen volleerd tuinier voor te zijn, dat om weer volop te kunnen bloeien flink snoeien op zijn tijd ook nodig is.

Mijn verwarmingsplakker laat geen grote stoere boom zien met stevige wortels, maar een teer en kwetsbaar krokusje. Dan is bloeien niet altijd vanzelfsprekend, integendeel: het getuigt van grote kracht om zo sterk door harde, droge grond omhoog te piepen, op zoek naar de zon.

Gek hè? Zo’n onooglijk klein plaatje dat mij zo nu en dan weer bij de les trekt en wakker schudt uit mijn dromen en me tot actie maant als dat nodig is. Het klinkt zo bedrieglijk simpel en toch is het vaak een stekelige opgave, maar de uitkomst is hoe dan ook altijd groei. Bloom where you are planted. Ik wens het iedereen toe.

Riet van der Wenden